۱۰ نژاد سگ کم تحرک

با توجه به مدرن شدن زندگی، امروزه افراد به خصوص در شهرهای بزرگ با محدودیت‌هایی مواجه هستند که این محدودیت‌ها انتخاب یک حیوان خانگی را با چالش مواجه کرده است.فضای محدود آپارتمان ها، ساعات کاری طولانی و مشغله‌های روزمره باعث شده بسیاری از علاقه مندان به سگ به دنبال نژادهایی باشند که نیاز به فعالیت بدنی بالا ندارند. در چنین شرایطی، نژادهای سگ کم تحرک می‌توانند بهترین همراه برای افراد پرمشغله و ساکنان خانه‌های کوچک باشند.

البته باید به این نکته اشاره کرد که کم تحرک بودن به معنای بی نیاز بودن از توجه، تربیت یا مراقبت نیست چرا که حتی سگ‌های کم تحرک نیز به پیاده روی‌های منظم، توجه عاطفی، تغذیه مناسب و معاینات دامپزشکی نیاز دارند.

نژاد های سگ کم تحرک مناسب زندگی در آپارتمان

اگر به دنبال سگ مناسب آپارتمان هستید، در ادامه شما را با نژاد سگ کم تحرک آشنا می‌کنیم:

بولداگ انگلیسی

بولداگ انگلیسی یکی از نمادین‌ترین نژادهای سگ است که به دلیل ظاهر خاص و رفتار آرامش، محبوبیت زیادی دارد. این سگ‌ها شخصیتی آرام، مهربان و وفادار دارند.

سطح انرژی شان پایین بوده و ترجیح می‌دهند بیشتر وقت خود را در کنار صاحب شان لم بدهند. این ویژگی‌ها بولداگ انگلیسی را تبدیل به یک نژاد سگ کم تحرک کرده است.

بولداگ‌ها برای افرادی که ساعات زیادی از روز را در خانه نیستند یا به دنبال سگ بی سر و صدا و کم تحرک هستند، گزینه‌ای ایده آل محسوب می‌شوند. البته باید توجه داشت که آن‌ها به گرما بسیار حساس اند و پیاده روی‌های کوتاه در هوای معتدل برایشان کافی است.

پاگ

اگر به دنبال یک سگ تنبل و کم تحرک هستید، می‌توانید به سراغ پاگ‌ها بیایید. پاگ‌ها با چهره بامزه و چشم‌های درشت شان دل هر کسی را می‌برند. این نژاد از نظر سطح فعالیت در دسته سگ‌های کم تحرک قرار می‌گیرد اما در عین حال دوست دارند گهگاه بازی کنند و توجه بگیرند.

نیاز آن‌ها به پیاده روی محدود است و معمولاً یک یا دو بار پیاده روی کوتاه در روز کافی ست. با این حال، این نژاد از سگ مستعد چاقی بوده و باید مراقب رژیم غذایی شان باشید.

به دلیل ساختار پوزه کوتاه، پاگ‌ها نسبت به مشکلات تنفسی و گرما حساس اند و به همین خاطر بیشتر برای زندگی داخل خانه مناسب بوده و یکی از انواع سگ مناسب آپارتمان است.

بیچون فریز

بیچون فریز یکی از کم تحرک‌ترین نژادهای سگ است که جز نژادهای شاد، باهوش و بسیار اجتماعی بوده که با وجود کم تحرک بودن، در خانه بسیار بازیگوش است. این نژاد کوچک با شخصیت دوست داشتنی اش می‌تواند یک همراه فوق العاده برای زندگی آپارتمانی باشد.

بیچون‌ها نیاز زیادی به ورزش ندارند ولی دوست دارند با صاحب شان تعامل داشته باشند. بازی‌های درون خانه و پیاده روی‌های کوتاه، انرژی شان را تخلیه می‌کند. موهای این نژاد به مراقبت و آرایش منظم نیاز دارد، اما به دلیل ریزش موی کم، برای افراد مبتلا به آلرژی مناسب‌تر است.

کینگ چارلز اسپانیل

کینگ چارلز اسپانیل یک نژاد سلطنتی است که در لیست کم تحرک‌ترین نژادهای سگ نیز قرار می‌گیرد. این نژاد با چهره‌ای شیرین و خلق و خویی ملایم، از سگ‌های محبوب آپارتمانی نیز محسوب می‌شود. نژاد کینگ چارلز اسپانیل عاشق همراهی با صاحب شان هستند و به راحتی با محیط‌های کوچک تطبیق پیدا می‌کنند.

اگرچه این نژاد گاهی بازیگوشی می‌کنند ولی به طور کلی تحرک بالایی ندارند و به پیاده روی زیادی نیز نیاز ندارند. این نژاد برای افرادی که دنبال سگی خوش رفتار، اجتماعی و تنبل هستند، انتخابی عالی ست اما باید توجه داشته باشید که این سگ‌ها وابستگی عاطفی بالایی دارند و تنها ماندن طولانی مدت ممکن است باعث اضطراب جدایی شود.

شی هوا هوا یا چی وا وا

شی هوا هوا یا چی وا وا یکی از کوچک‌ترین نژاد سگ در جهان است اما شخصیتی پرانرژی دارد. به دلیل اندازه کوچک، فعالیت کردن در محیط خانه نیز می‌تواند نیاز حرکتی این نژاد را تأمین کند.

به همین دلیل این نژاد سگ مناسب آپارتمان است و چون فضای کمی نیاز دارد و به راحتی در بغل یا روی مبل شما جا خوش می‌کند. با این حال، به دلیل سر و صدای زیاد و روحیه محافظ کارانه اش، نیاز به تربیت درست و اجتماعی سازی دارد. همچنین این نژاد در برابر سرما حساس است و باید در هوای سرد مراقبش بود.

داشهوند

داشهوند یکی از کم تحرک‌ ترین نژاد های سگ است که به خاطر بدن کشیده و پاهای کوتاهش به آن سگ سوسیسی می‌گویند. داشهوندها معمولاً تحرک زیادی ندارند و به راحتی می‌توانند با سبک زندگی کم تحرک سازگار شوند.

البته نباید از این موضوع غافل شد که چون این نژاد ذاتاً شکارچی است، گاهی دچار کنجکاوی و لج بازی می‌شوند، پس نیاز به توجه و تربیت دارند. پیاده روی‌های منظم اما کوتاه و بازی‌های سبک در خانه برای سلامت جسمی و روانی این نژاد کافی است. همچنین باید مراقب ستون فقرات حساس آن‌ها باشید و از بالا و پایین پریدن شان جلوگیری کنید.

بولداگ فرانسوی

یکی دیگر از کم تحرک‌ترین نژادهای سگ بولداگ فرانسوی است. این نژاد با گوش‌های خفاشی شکل و چهره بانمکی که دارد، برای افرادی که به دنبال سگ برای سالمندان هستند، گزینه مناسب است.

این سگ‌ها معمولاً کم تحرک اند، به راحتی خسته می‌شوند و ترجیح می‌دهند ساعات زیادی از روز را در استراحت بگذرانند. برای افرادی که در خانه‌های کوچک زندگی می‌کنند و به دنبال سگی آرام، مهربان و کم سر و صدا هستند، این نژاد گزینه‌ای فوق العاده است. البته از آن جایی که این نژاد به مشکلات تنفسی حساس است، ورزش زیاد یا گرما برای شان مضر است.

پیکینیز

پیکینیز یکی از نژادهای قدیمی و سلطنتی است که ریشه‌های آن به چین برمی گردد. این نژاد که با موهای بلند و صورت خاص خود شناخته می‌شود، شخصیت مستقلی دارند و معمولاً آرام اند.

این نژاد تحرک کمی دارند و بیشتر دوست دارند در گوشه‌ای استراحت کنند یا کنار صاحب شان لم بدهند. با توجه به این ویژگی‌ها پیکینیزها برای زندگی در آپارتمان بسیار مناسب اند.

با این حال، نیاز به برس کشی مداوم دارند تا موهای بلندشان گره نخورد، موضوعی است که باید به آن توجه کنید. همچنین به دلیل ساختار خاص صورت شان مستعد مشکلات تنفسی هستند، پس پیاده روی با این نژاد باید با دقت انجام شود.

ماستیف

با وجود جثه بسیار بزرگ، ماستیف‌ها یکی از کم تحرک‌ترین نژادهای سگ بوده و سطح انرژی بسیار پایینی دارند. این سگ‌های مهربان بیشتر وقت شان را در سکوت و استراحت می‌گذرانند و تنها به پیاده روی‌های سبک و کوتاه نیاز دارند.

اگر فضای کافی برای نگهداری یک سگ بزرگ دارید و به دنبال همراهی وفادار و محافظ هستید، ماستیف می‌تواند گزینه‌ای عالی باشد. البته توجه داشته باشید که به خاطر وزن زیادشان باید مراقبت بیشتری از مفاصل و تغذیه شان کنید.

اشناوزر مینیاتوری

اشناوزر مینیاتوری نژادی است که به واسطه ظاهر خاص و سبیل‌های بامزه اش شناخته می‌شود و سگی پرانرژی اما با قابلیت سازگاری بالا با زندگی آپارتمانی است. در مقایسه با سایر نژادهای کم تحرک، این نژاد کمی فعال‌تر است اما با برنامه ریزی درست می‌توان انرژی اش را در خانه کنترل کرد.

این نژاد باهوش و آموزش پذیر، به خوبی دستورات را یاد می‌گیرد و برای خانواده‌ها و حتی سالمندان گزینه مناسبی است. پیاده روی روزانه و بازی‌های ذهنی می‌تواند برای این نژاد کافی باشد. البته این سگ‌ها ریزش موی کمی دارد ولی نیاز به آراستگی منظم دارد تا ظاهر مرتبش حفظ شود.

سگ کم تحرک انتخاب خوبی برای چه کسانی است؟

یکی از سوالات مهمی که افراد مطرح می‌کنند این است که کم تحرک‌ترین نژادهای سگ برای چه افرادی مناسب است؟ اگر بخواهیم شما را با این سگ‌ها آشنا کنیم، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

سالمندان

سالمندان اغلب به دنبال همراهی آرام، مهربان و قابل اعتماد هستند که نیاز زیادی به فعالیت بدنی نداشته باشد. سگ‌های کم تحرک ، با انرژی پایین و رفتار آرام، گزینه‌ای ایده آل برای این گروه سنی محسوب می‌شوند. حضور یک سگ می‌تواند به کاهش احساس تنهایی، افزایش انگیزه برای تحرک روزانه و بهبود روحیه کمک کند.

علاوه بر این، بسیاری از نژادهای کم تحرک به نگهداری ساده‌تری نیاز دارند و مراقبت از آن‌ها برای فردی با توان جسمی متوسط یا محدود نیز امکان پذیر است.

سگ‌هایی که زیاد پارس نمی‌کنند، به راحتی تربیت می‌شوند و نسبت به صاحب خود وابسته هستند، می‌توانند همدمی دوست داشتنی برای سالمندان باشند.

کسانی با بیماری یا محدودیت حرکتی

افرادی که به دلایل جسمانی یا بیماری‌های مختلف دچار محدودیت حرکتی هستند ، معمولاً نمی‌توانند فعالیت‌های بدنی سنگین یا مداوم داشته باشند. سگ‌های کم تحرک برای این افراد بسیار مناسب اند چون نیاز به ورزش شدید، بازی‌های پر فشار یا پیاده روی‌های طولانی ندارند. علاوه بر این، برخی نژادهای کم تحرک بسیار دلسوز و همدل هستند و می‌توانند با حالات روانی یا جسمی صاحب شان همدلی کنند.

آن‌ها نه تنها همراهی فیزیکی ارائه می‌دهند، بلکه از نظر روحی نیز می‌توانند حامی در لحظات سخت باشند. داشتن یک حیوان خانگی در چنین شرایطی، به بهبود کیفیت زندگی و کاهش احساس انزوا کمک زیادی می‌کند.

افراد با مشغله زیاد کاری

کسانی که ساعت‌های طولانی بیرون از خانه هستند یا برنامه کاری شلوغی دارند، معمولاً زمان کافی برای بازی‌های طولانی، تمرینات بدنی سنگین یا تربیت سگ ندارند.

سگ‌های کم تحرک که زمان زیادی را به استراحت می‌گذرانند و به پیاده روی‌های کوتاه بسنده می‌کنند، می‌توانند حیوان خانگی بدون دردسری برای این نژاد باشند.

البته مهم است که این افراد سگی را انتخاب کنند که توانایی تنها ماندن را داشته باشد و دچار اضطراب جدایی نشود. برخی نژادهای کم تحرک، می‌توانند به خوبی با ساعات طولانی تنهایی کنار بیایند.

خانه‌های بدون حیاط یا فضای باز

زندگی در آپارتمان‌ها یا خانه‌هایی که فاقد حیاط یا فضای باز برای فعالیت سگ هستند، انتخاب نژاد مناسب را ضروری می‌کند. سگ‌های کم تحرک که با پیاده روی‌های کوتاه یا حتی بازی‌های داخل خانه راضی می‌شوند، برای چنین فضاهایی کاملاً مناسب اند.

این سگ‌ها معمولاً کوچک اند، صدای کمی دارند و با فضای محدود به راحتی کنار می‌آیند. البته باید توجه داشت که صاحبان این سگ‌ها باید با اختصاص وقت برای تعامل، نوازش و مراقبت روزانه، نیازهای روحی سگ را تأمین کنند.

آیا سگ‌های کم تحرک به ورزش نیاز ندارند؟

یکی از رایج‌ترین تصورات نادرست نسبت به کم تحرک‌ترین نژادهای سگ این است که سگ‌های کم تحرک نیازی به ورزش یا فعالیت بدنی ندارند. در حالی که کم تحرک بودن به معنای نداشتن نیاز مطلق به حرکت نیست، بلکه به سطح انرژی پایین‌تر نسبت به نژادهای فعال اشاره دارد.

این سگ‌ها تمایلی به دویدن زیاد یا بازی‌های پر فشار ندارند اما همچنان به تحرک کم ولی منظم نیاز دارند تا سالم بمانند. بی تحرکی کامل می‌تواند منجر به مشکلات زیادی مانند چاقی، کاهش سلامت قلبی و عروقی و حتی اختلالات رفتاری مانند افسردگی یا اضطراب در سگ‌ها شود. بنابراین حتی برای نژادهای کم تحرک نیز فعالیت فیزیکی سبک و روزانه ضروری است.

سگ‌های کم تحرک از پیاده روی‌های کوتاه و منظم بهره زیادی می‌برند. این پیاده روی‌ها نه تنها به سلامت جسمی کمک می‌کنند، بلکه فرصت مناسبی برای تحریک ذهنی و تجربه محیط بیرون فراهم می‌کنند.

حتی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه پیاده روی روزانه برای بسیاری از این نژادها کافی است. نکته کلیدی این است که میزان فعالیت را با نیازهای واقعی نژاد سگ خود تنظیم کنید. در واقع، یک برنامه ساده و روزمره می‌تواند تعادل خوبی بین استراحت و تحرک ایجاد کند، تا سگ شما سالم، شاد و آرام باقی بماند.

سوالات متداول درباره نژاد های سگ کم تحرک

1. آیا سگ‌های کم تحرک به پیاده روی نیاز دارند؟

   بله، حتی سگ‌های کم تحرک نیز به پیاده روی‌های کوتاه و منظم برای حفظ سلامت جسمی و ذهنی نیاز دارند.

2. آیا همه سگ‌های کم تحرک کوچک جثه هستند؟

   خیر، برخی سگ‌های بزرگ مانند ماستیف نیز کم تحرک اند و برای افراد کم فعال مناسب اند.

3. کدام نژاد برای سالمندان مناسب‌تر است؟

   بولداگ فرانسوی، پاگ و کینگ چارلز اسپانیل از نژادهای مناسب برای سالمندان هستند چون رفتار آرام و نگهداری آسان دارند.

4. آیا می‌توان سگ کم تحرک را مدت زیادی تنها گذاشت؟

   برخی نژادها مانند پیکینیز یا بولداگ انگلیسی می‌توانند تنهایی را تحمل کنند اما باید از اضطراب جدایی آن‌ها جلوگیری شود.