با بیش از یک دهه تجربه تخصصی در حوزه حیوانات خانگی، ما در این سایت به عنوان مرجعی معتبر، دانش علمی و عملی خود را برای کمک به صاحبان سگ به اشتراک میگذاریم. اگر شما هم جزو کسانی هستید که با چالش قانون جدید سگگردانی مواجه شدهاید. این مقاله دقیقاً برای شماست.ما از صفر تا صد همه جنبههای این موضوع از راهکار تا موارد قانونی را پوشش میدهیم .
قانون جدید ممنوعیت سگگردانی در ایران دقیقاً چیست و شامل چه مواردی میشود؟
قانون جدید ممنوعیت سگگردانی در ایران یکی از موضوعاتی است که طی ماههای اخیر توجه بسیاری از صاحبان حیوانات خانگی، دامپزشکان و فعالان حوزه حقوق حیوانات را به خود جلب کرده است.
این قانون درواقع بخشی از مجموعه محدودیتهایی است که با هدف کنترل تردد حیوانات در اماکن عمومی و تنظیم رفتار اجتماعی در فضاهای شهری مطرح شده است.با توجه به اینکه در نگاه اول این قانون بهصورت کلی با عنوان «ممنوعیت سگگردانی» شناخته میشود.اما در عمل جزئیات و ابعاد متنوعی دارد که دانستن آن برای صاحبان حیوانات خانگی ضروری است.
در حال حاضر بر اساس اعلام برخی از مقامات، تردد سگها در اماکن عمومی مانند پارکها، پیادهروها و حتی فضاهای سبز شهری ممنوع اعلام شده است. این ممنوعیت به معنای آن است که صاحبان سگها حق ندارند حیوان خود را در سطح معابر عمومی برای پیادهروی یا ورزش بیرون ببرند.
برخی گزارشها نیز حاکی از آن است که حمل سگ در خودرو در صورت دیده شدن در اماکن عمومی میتواند موجب توقیف حیوان یا حتی جریمه نقدی صاحب آن شود.
البته باید توجه داشت که اجرای این قانون در همه شهرها یا مناطق یکسان نیست و ممکن است بسته به نظر و شدت عمل نیروهای اجرایی، نحوه برخورد متفاوت باشد.
در بخشهایی از اطلاعیههای رسمی اشاره شده است که هدف از اجرای طرح ممنوعیت سگگردانی ، ایجاد حس امنیت روانی در میان شهروندان و جلوگیری از آسیبهای احتمالی ناشی از حضور حیوانات در محیطهای عمومی است.
از سوی دیگر، گروهی از کارشناسان معتقدند که این قانون نیازمند بازنگری و تدوین دستورالعملهای دقیقتری است تا میان حقوق صاحبان حیوانات و امنیت عمومی تعادل برقرار شود.
در حال حاضر، یکی از چالشهای اصلی، نبود تعریف شفاف از مرز بین نگهداری شخصی حیوان در ملک خصوصی و رفتارهایی است که به عنوان «سگگردانی» تلقی میشود. به عنوان مثال، بسیاری از شهروندان نمیدانند آیا پیادهروی کوتاه در محوطه مجتمع مسکونی یا جابجایی حیوان برای رفتن به کلینیک دامپزشکی نیز مشمول این قانون است یا خیر.
در برخی از منابع حقوقی اشاره شده است که قوانین مربوط به حیوانات خانگی باید بر مبنای آییننامههای شهری، اصول بهداشت عمومی و قوانین محیط زیست تدوین شوند، نه صرفاً از منظر انتظامی.
بسیاری از وکلای فعال در این حوزه بر این باورند که قانون فعلی به دلیل کلیگویی، میتواند موجب تفسیرهای سلیقهای شود و همین مسئله باعث نگرانی صاحبان حیوانات خانگی شده است. در نبود چارچوب مشخص، احتمال برخوردهای متفاوت و حتی ناعادلانه در مناطق مختلف کشور افزایش مییابد.
این وضعیت باعث شده بسیاری از صاحبان سگها احساس ناامنی کنند و برای انجام سادهترین امور روزمره مانند بردن حیوان به دامپزشک یا کوتاه کردن ناخنها نیز دچار تردید شوند.
از منظر اجتماعی، اجرای ناگهانی چنین قوانینی بدون توجه به سازوکار جایگزین برای فعالیت حیوانات خانگی، ممکنه پیامدهای منفی قابل توجهی داشته باشد. سگها برای حفظ سلامت جسمی و روانی نیاز به تحرک روزانه و تعامل با محیط دارند.
حذف کامل امکان پیادهروی، نهتنها منجر به اضطراب و پرخاشگری حیوان میشود، بلکه صاحب آن را نیز با چالشهای رفتاری، هزینههای درمانی و مشکلات نگهداری مواجه میکند.
بنابراین، کارشناسان پیشنهاد میکنند که در کنار محدودیتهای قانونی، باید فضاهای ایمن و کنترلشدهای برای تخلیه انرژی حیوانات طراحی شود تا نیاز طبیعی آنها بدون ایجاد مزاحمت برای دیگران تأمین گردد.
در مجموع، قانون جدید ممنوعیت سگگردانی را نمیتوان صرفاً به عنوان یک ممنوعیت ساده تفسیر کرد، بلکه باید آن را مجموعهای از تصمیمات اجتماعی، فرهنگی و حقوقی دانست که بر زندگی میلیونها خانواده دارای حیوان خانگی تأثیر مستقیم میگذارد.
تا زمانی که دستورالعملهای دقیقتر و قابل اجراتری در این زمینه منتشر نشود، بهترین اقدام برای صاحبان حیوانات خانگی، افزایش آگاهی حقوقی، حفظ آرامش در مواجهه با تذکرات، و رعایت کامل اصول بهداشتی و ایمنی در محیطهای خصوصی است.
این مسئله بیش از هر چیز نیازمند گفتوگو، آموزش عمومی و تدوین سیاستهایی است که هم احترام به قانون و هم رفاه حیوانات را تضمین کند.
چطور در شرایط جدید از سگمان بهصورت ایمن، سالم و قانونی نگهداری کنیم؟
پس از وضع قوانین جدید مربوط به ممنوعیت سگگردانی در ایران، بسیاری از صاحبان حیوانات خانگی با پرسش مهمی روبهرو شدهاند.
در نبود امکان پیادهروی روزانه و حضور آزاد در محیطهای عمومی، چگونه میتوان سلامت جسمی و روحی سگ را حفظ کرد؟ در واقع، نگهداری ایمن و قانونی سگ در شرایط فعلی نیازمند رویکردی هوشمندانه، علمی و مسئولانه است تا حیوان دچار استرس، افسردگی یا مشکلات رفتاری نشود و در عین حال قوانین جاری کشور نیز رعایت گردد.
ایجاد برنامه روزانه برای تخلیه انرژی در محیط امن
یکی از مهمترین نیازهای هر سگ، تخلیه انرژی از طریق تحرک و بازی است. در شرایطی که خروج از خانه محدودیت دارد. صاحبان سگها میتوانند با طراحی برنامههای روزانه در فضای داخلی خانه، این نیاز طبیعی را تأمین کنند.
استفاده از اسباببازیهای فکری مانند توپهای پازلی، تشویقیهای پنهانشده یا بازیهای تمرکزی میتواند ذهن حیوان را درگیر کرده و او را از لحاظ روانی فعال نگه دارد.
تمرینهای سادهای مانند «بیا»، «بشین»، «دست بده» یا حتی بازیهای کششی با طناب مخصوص نیز علاوه بر تخلیه انرژی، باعث
تقویت ارتباط بین حیوان و صاحبش میشود. در خانههایی که فضای محدود دارند، استفاده از راهروها یا تراسهای ایمن نیز میتواند جایگزین مناسبی برای پیادهرویهای کوتاه باشد.
تأمین بهداشت و سلامت فیزیکی در فضای بسته
در نبود پیادهرویهای روزانه، احتمال تجمع انرژی، چاقی و مشکلات گوارشی در سگها افزایش مییابد. بنابراین توجه به رژیم غذایی و تنظیم میزان کالری مصرفی اهمیت ویژهای پیدا میکند. دامپزشکان توصیه میکنند در دورههای کاهش تحرک، از غذاهای کمچربتر و با فیبر بالاتر استفاده شود تا دستگاه گوارش حیوان عملکرد مناسبی داشته باشد.
همچنین کوتاه کردن ناخنها، تمیز کردن گوشها و برس کشیدن موها باید بهصورت منظم انجام گیرد. چون کاهش تحرک ممکن است باعث سایش کمتر ناخنها و افزایش احتمال عفونتهای پوستی شود.
>در کنار این موارد، بررسی دمای محیط، تهویه مناسب و استفاده از پدهای مخصوص برای دفع حیوان در خانه، بخشی از بهداشت روزمره محسوب میشود و مانع از انتقال آلودگیها به فضای داخلی میگردد.
آموزش رفتار آرام و کاهش استرس در فضای محدود
تغییر ناگهانی شرایط زندگی برای سگها میتواند منجر به اضطراب جدی شود. خصوصاً برای نژادهایی که به تحرک بالا عادت دارند. در چنین وضعیتی، ایجاد محیطی آرام و قابل پیشبینی اهمیت زیادی دارد.
روشن نگه داشتن نظم روزانه، اختصاص زمان مشخص برای غذا، بازی و خواب، و استفاده از موسیقی ملایم یا رایحههای آرامشبخش میتواند تأثیر مثبتی بر روحیه حیوان بگذارد.
همچنین توصیه میشود صاحبان سگ از فریاد، تنبیه یا رفتارهای ناگهانی خودداری کنند، زیرا در فضای محدود خانه، کوچکترین تغییر رفتاری میتواند اضطراب حیوان را تشدید کند.
برای سگهایی که رفتارهای اضطرابی شدیدتر نشان میدهند، مشاوره با دامپزشک یا تربیتگر حرفهای میتواند به تنظیم الگوی جدید زندگی کمک کند.
استفاده از فضاهای خصوصی برای پیادهروی و سگگردانی ایمن و قانونی
در صورتی که فرد به حیاط شخصی، باغ یا فضای خصوصی دسترسی دارد، میتواند از آن به عنوان محیطی امن برای پیادهرویهای کنترلشده استفاده کند. در چنین فضاهایی نیازی به نگرانی از برخورد قانونی نیست، اما رعایت اصول ایمنی همچنان ضروری است.
سگ باید با قلاده کنترل شود تا از خروج ناگهانی یا تماس با افراد ناشناس جلوگیری شود.
برای کسانی که در مجتمعهای مسکونی زندگی میکنند، هماهنگی با مدیر ساختمان یا استفاده از زمانهای خلوت (مثلاً ساعات ابتدایی صبح) میتواند روش منطقی و محترمانهای برای بیرونبردن کوتاهمدت حیوان باشد. هدف از این کار، کاهش اصطکاک اجتماعی و رعایت احترام متقابل میان ساکنان است.
اهمیت ارتباط منظم با دامپزشک و ثبت سوابق سلامت
حتی در دوران محدودیتهای رفتوآمد، مراجعه منظم به دامپزشک یا استفاده از خدمات مشاوره آنلاین باید در برنامه صاحبان حیوانات باقی بماند. بسیاری از کلینیکهای دامپزشکی خدمات ویزیت خانگی یا مشاوره از راه دور ارائه میدهند که میتواند جایگزین مناسبی برای مراجعات حضوری باشد.
نگهداری پرونده سلامت حیوان، واکسیناسیون بهموقع، کنترل انگلهای داخلی و خارجی و بررسی وضعیت روانی حیوان از مهمترین مواردی هستند که نباید نادیده گرفته شوند.
در صورت نیاز به خروج از منزل برای مراجعه دامپزشکی، بهتر است حیوان در باکس مخصوص و با رعایت پوشش ایمن جابهجا شود تا احتمال بروز سوءتفاهم یا واکنش اجتماعی به حداقل برسد.
داشتن کارت واکسیناسیون و گواهی سلامت نیز میتواند در صورت پرسش مأموران، به عنوان مدرک نگهداری مسئولانه مورد استناد قرار گیرد.
در صورت مواجهه با مأمور یا شکایت همسایه ها از سگگردانی چه باید کرد؟
با توجه به محدودیتهای اخیر درباره سگگردانی در ایران، یکی از بزرگترین نگرانیهای صاحبان حیوانات خانگی، نحوه برخورد در موقعیتهای واقعی است. یعنی زمانی که مأمور به آنها تذکر میدهد یا همسایهای از وجود حیوان شکایت میکند.
در چنین شرایطی، رفتار درست و آگاهانه میتواند تفاوت میان یک گفتوگوی آرام و یک درگیری تنشزا را رقم بزند. هدف این بخش ارائه راهنمایی عملی برای مواجههای محترمانه، قانونی و بدون خطر است تا هم از حقوق صاحب حیوان محافظت شود و هم از آسیب دیدن حیوان جلوگیری گردد.
حفظ آرامش و احترام در لحظه نخست برخورد
اولین واکنش در این موقعیت، تعیینکننده مسیر کل گفتوگوست. در مواجهه با مأمور یا هر مقام اجرایی، حفظ آرامش، احترام و اجتناب از لحن تدافعی یا عصبی اهمیت ویژهای دارد.
بسیاری از برخوردهای تنشزا صرفاً به دلیل واکنش احساسی صاحب حیوان اتفاق میافتند، نه ذات مسئله. بنابراین بهتر است پیش از هر توضیحی، بهصورت محترمانه از مأمور بخواهید دستور یا قانون مربوطه را مشخص کند تا شما نیز مطابق آن عمل کنید. این کار علاوه بر ایجاد فضای منطقی، نشان میدهد که شما فردی قانونمدار و مسئول هستید، نه متخلف.
در چنین شرایطی هرگونه فریاد، فیلمبرداری تحریکآمیز یا اصرار بر بحث حقوقی در خیابان میتواند وضعیت را پیچیدهتر کند.
به یاد داشته باشید که هدف، حفاظت از حیوان و جلوگیری از تنش است، نه اثبات حقانیت در لحظه. اگر احساس کردید مأمور رفتار نادرست یا خارج از ضابطه دارد. بهتر است نام، محل خدمت و زمان برخورد را یادداشت کرده و بعداً از طریق مسیرهای رسمی اقدام کنید.
شناخت حقوق قانونی مالک حیوان خانگی
در حال حاضر، هیچ قانون مشخصی که نگهداری از حیوان در ملک شخصی را ممنوع کرده باشد وجود ندارد. بنابراین اگر حیوان در محدوده خانه، حیاط یا فضای خصوصی نگهداری شود، از نظر قانونی تخلفی محسوب نمیشود. اما تردد حیوان در اماکن عمومی، بهویژه بدون قلاده یا پوزهبند، میتواند مصداق نقض نظم عمومی تلقی گردد.
شناخت این مرز قانونی اهمیت دارد، زیرا بسیاری از سوءتفاهمها ناشی از عدم آگاهی از همین جزئیات است. به عنوان مثال، در صورتی که حیوان در خودرو حمل شود اما از آن خارج نگردد، معمولاً امکان استناد به عنوان «سگگردانی» وجود ندارد. با این حال، توصیه میشود حیوان در باکس مخصوص حمل شود تا از برداشتهای سلیقهای جلوگیری شود.
در صورت بروز شکایت یا تذکر کتبی، صاحب حیوان حق دارد از مأمور درخواست کند شکایت یا گزارش در سامانه رسمی ث
بت گردد و نسخهای از آن را دریافت کند. هیچ مقام اجرایی بدون ارائه حکم یا دستور مشخص حق ورود به ملک شخصی یا انتقال حیوان را ندارد. آگاهی از این نکات پایهای میتواند از بسیاری از مشکلات احتمالی جلوگیری کند.
نحوه برخورد با شکایت یا اعتراض همسایهها از سگگردانی
یکی از چالشهای رایج در زندگی آپارتمانی، شکایت همسایگان از صدا، بو یا حضور حیوان در راهپلههاست. در این شرایط، برخورد محترمانه و گفتوگو بهترین گزینه است. اغلب همسایهها زمانی شکایت میکنند که احساس کنند حقوقشان نادیده گرفته شده یا از حیوان میترسند. توضیح دادن درباره واکسیناسیون کامل، تمیزی و بیخطر بودن سگ، میتواند تا حد زیادی نگرانی آنها را کاهش دهد.
در صورتی که حیوان پارسهای مکرر یا رفتارهای مزاحم دارد، بررسی دلیل رفتاری آن با کمک دامپزشک یا مربی ضروری است. بسیاری از این مشکلات با تمرینهای ساده یا اصلاح محیط زندگی قابل برطرف شدن هستند.
از نظر حقوقی، همسایه تنها زمانی میتواند شکایت مؤثر داشته باشد که مزاحمت صوتی یا بهداشتی مستند و قابل اثبات باشد. بنابراین، رعایت نظافت، استفاده از مواد ضدبو و نگهداری منظم حیوان بهترین سپر در برابر چنین شکایاتی است.
نحوه واکنش در صورت توقیف یا درخواست انتقال حیوان
اگر مأمور به هر دلیل تصمیم به انتقال حیوان بگیرد، مهمترین اصل، همکاری آرام و در عین حال ثبت کامل اتفاق است. از درگیری فیزیکی یا پنهان کردن حیوان جداً خودداری کنید، چون این رفتار میتواند وضعیت را از تخلف اداری به جرم مقاومت در برابر قانون تبدیل کند.
در چنین شرایطی، بهتر است شماره پلاک خودروی مأمور، محل دقیق، ساعت و نام سازمان مربوطه را یادداشت کرده و در اولین فرصت با وکیل یا دامپزشک معتمد تماس بگیرید.
در بسیاری از موارد، ارائه کارت واکسیناسیون معتبر، گواهی سلامت از دامپزشک و اثبات مسئولیتپذیری صاحب حیوان باعث تعدیل تصمیم مأمور و بازگشت حیوان در همان محل میشود.
همچنین در صورت انتقال، لازم است صاحب حیوان پیگیر محل نگهداری شود و از وضعیت بهداشتی و تغذیهای حیوان اطمینان حاصل کند. مستندسازی آرام و دقیق در این مراحل میتواند بعداً برای پیگیری قانونی مؤثر باشد.
تقویت فرهنگ گفتوگو و مسئولیتپذیری اجتماعی
در نهایت، باید پذیرفت که نگهداری حیوانات خانگی در جامعه امروز ایران، علاوه بر عشق و علاقه، به آگاهی اجتماعی و احترام به قوانین نیز نیاز دارد.
صاحبان حیوانات باید بدانند که بخش مهمی از امنیت و آرامش حیوان در گرو رفتار سنجیده خودشان است.
رعایت اصول بهداشت، استفاده از قلاده و پوزهبند در فضاهای مشترک، تمیز نگه داشتن محیط و پاسخ محترمانه به تذکرات، بهترین راه برای کاهش برخوردها و افزایش پذیرش اجتماعی است.
اگرچه محدودیتهای موجود ممکن است برای صاحبان حیوانات سخت باشد، اما در چنین شرایطی رفتار خردمندانه و آگاهانه میتواند پلی میان علاقه به حیوان و احترام به قانون ایجاد کند.
جامعهای که گفتوگو، آگاهی و احترام در آن جایگزین تنش و تقابل شود، نهتنها برای انسانها بلکه برای حیوانات نیز امنتر خواهد بود.
چند راهکار واقعی، قانونی و قابلاجرا برایسگگردانی در شرایط آپارتمانی
۱. استفاده از زمانهای خلوت شبانه یا سحر جهت سگگردانی
در شرایط حساسیتبرانگیز حضور سگ در اماکن عمومی.پیادهروی در ساعتهای خلوت مثل حوالی ۵ تا ۶ صبح یا بعد از ساعت ۱۱ شب، منطقیترین و کمریسکترین گزینه است.
در این زمانها احتمال رویارویی با مأمور یا شکایت همسایهها بسیار پایینتر است.
البته حتماً باید قلاده و پوزهبند استفاده شود تا در صورت مشاهده، رفتار شما کاملاً مسئولانه تلقی گردد.
اگر محلهتان امن نیست، مسیرهای کوتاه ولی تکرارشونده انتخاب کنید (مثل پیادهروی دور کوچه با نور کافی و زمان محدود).
۲. استفاده از پارکینگ یا پشتبام ساختمان برای تحرک و سگگردانی
اگر ساختمان فضای مشترک مثل پارکینگ مسقف یا پشتبام ایمن دارد، میتوان آن را بهصورت موقت به محل ورزش و تمرین تبدیل کرد.
کافی است با مدیر یا چند همسایه نزدیک هماهنگ کنید و در زمانهای خلوت (مثلاً بعد از نیمهشب یا اوایل صبح) سگ را برای چند دقیقه در آن فضا آزاد کنید.حتی ده دقیقه جنب و جوش در این محیط برای تخلیه انرژی حیوان مؤثر است.
پیشنهاد میشود کف پارکینگ با فرش پلاستیکی یا تشک مخصوص پوشانده شود تا سر خوردن یا تماس مستقیم با زمین سرد جلوگیری گردد.
۳. استفاده از مسیرهای نیمهخصوصی مثل کوچه بنبست یا حیاط مجتمع
در برخی مجتمعها یا کوچههای مسکونی، مسیرهایی وجود دارد که تردد عمومی در آن کم است.
اگر حیوان در چنین مسیرهایی بهصورت کوتاه و با کنترل کامل حرکت کند، هم نیازش برطرف میشود و هم احتمال برخورد رسمی به حداقل میرسد.
پیشنهاد میشود مسیر را در بازههای زمانی متفاوت امتحان کنید تا ساعات خلوتتر را پیدا کنید.
همچنین بهتر است از قلاده جمعشونده استفاده کنید تا در هر لحظه حیوان نزدیک شما بماند.
۴. حمل سگ در خودرو و توقفهای کوتاه امن
برای سگهایی که عادت به بیرون رفتن دارند، میتوان با خودرو به مناطق خلوتتر (مثلاً جادههای بیرون شهر یا زمینهای باز) رفت.
در این حالت، حیوان داخل خودرو قرار میگیرد و فقط در محیطهای شخصی یا خلوت، با کنترل کامل پیاده میشود.
درون خودرو حتماً پد مخصوص یا پتوی تمیز قرار دهید تا محیط پاکیزه بماند.
حتی چند دقیقه هوای تازه از پنجره نیمهباز میتواند برای حیوان آرامشبخش باشد و حس بیرونبودن را القا کند.
۵. ایجاد گروههای کوچک محلی از صاحبان سگ
در برخی محلهها، صاحبان حیوانات خانگی بهصورت غیررسمی با هم هماهنگ میشوند و در ساعات مشخص در مناطق خلوت حضور پیدا میکنند.
این کار علاوه بر ایجاد امنیت گروهی، باعث میشود افراد احساس تنهایی و اضطراب کمتری داشته باشند.
البته باید از تبلیغ عمومی یا ایجاد تجمع پرهیز کرد تا حساسیت ایجاد نشود.
چنین هماهنگیهایی اگر محترمانه و بیسروصدا انجام شود، در حفظ سلامت روان هم حیوان و هم صاحب بسیار مؤثر است.
۶. آموزش دستشویی در خانه برای کاهش نیاز به بیرون رفتن
در آپارتمانها، آموزش استفاده از پد مخصوص یا توالت حیوانات یکی از حیاتیترین مهارتهاست.
وقتی حیوان یاد بگیرد در محیط خانه نیازش را برطرف کند، دفعات خروج به حداقل میرسد و فقط برای تخلیه انرژی نیاز به بیرون رفتن دارد.
برای این آموزش میتوان از روش جایزه دادن بعد از انجام صحیح یا استفاده از اسپریهای مخصوص تشویقی استفاده کرد.
این کار علاوه بر کاهش دردسر قانونی، به تمیزی محیط خانه هم کمک میکند.
۷. مجوز کتبی از مدیر ساختمان یا اعلام غیررسمی به همسایهها
اگر حیوان شما آرام، واکسینهشده و بیخطر است، صحبت صادقانه با مدیر ساختمان و چند همسایه نزدیک میتواند از بروز شکایت جلوگیری کند.
مثلاً بگویید که سگ فقط چند دقیقه در روز برای تخلیه انرژی به پارکینگ میرود و کاملاً کنترلشده است.
وقتی همسایهها بدانند شما فردی محترم و قانونمدار هستید، بهندرت شکایت میکنند.
گاهی حتی همین ارتباط ساده، باعث شکلگیری درک متقابل و آرامش دوطرفه میشود.
۸. استفاده از قلاده و لباس مخصوص هنگام سگگردانی برای کاهش جلبتوجه
در صورتی که ناچارید حیوان را به بیرون ببرید، بهتر است از پوشش ساده و قلادهای استفاده کنید که حیوان را بیخطر و آرام نشان دهد.
لباسهای بامزه یا رنگی ممکن است توجه ناخواسته جلب کنند و حساسیت افراد را افزایش دهند.
بهتر است مسیر خروج و ورود حیوان از ورودی خلوتتر ساختمان انتخاب شود و حیوان مستقیماً در خودرو یا محیط هدف قرار گیرد.
گفتگو در مورد این post